Velika subota je drugi dan hrišćanske žalosti, posle Velikog petka – dana raspeća i
smrti Hristove, a vernici ga obeležavaju u molitvi i tišini jer je to dan koji je Hristos
proveo u Adu (podzemlju).
Na ovaj poslednji dan nedelje stradanja i smrti vernici celivaju plaštanicu na
Hristovom grobu, koja se na Veliki petak svečano iznosi pred pravoslavne oltare i
krajem dana u subotu, pred slavlje Vaskrsenja, uz poseban ritual ophoda oko crkve,
unosi u oltar.
Ponoćnom Vaskršnjom liturgijom Svetog Vasilija Velikog završavaju se dani žalosti i
počinje praznik Vaskrsenja.
Sveštenici u pravoslavnim hramovima se u znak vaskršnje radosti i pobede na smrću
presvlače u svetle odežde i u osvetljenoj crkvi čitaju Jevanđelje o radosnoj vesti
anđela.
Početak vaskršnjeg slavlja oglašava se zvonima na pravoslavnim hramovima, koja
prvi put zvone posle dana žalosti, kada se umesto liturgija služe carski časovi, a
bogosluženja najavljuju drvenim klepalima.
Narod u hramovima odgovara molitvom na horsko pojanje anđela i sa upaljenim
voštanicama iščekuje Vaskrsenje, najradosniji praznik pobede života nad smrću, koji je
osnova hrišćanske vere.
Ovaj obred se poštuje u svim pravoslavnim hramovima, a u Jerusalimu se sva
događanja vezuju za crkvu Groba Hristovog, gde vernici svake godine na Veliku
subotu prisustvuju čudotvornoj pojavi „blagodatnog ognja“.
